EnglishFrenchGermanGreekItalianRussianSpanishSwedish
  • PRISTUPAČNOST KROZ PRIMERE

Arhitektonske barijere i parametri koji ih definišu

Od pocetaka naše civilizacije pa sve do sredine pedesetih godina XX vijeka covjecanstvo je arhitektonske i komunalne objekte gradilo iskljucivo za zdravi dio populacije. Osobe umanjenih tjelesnih sposobnosti, a posebno nepokretne osobe bile su izopštene iz društva, izolovane i satjerane u vlastite domove ili u centre za rehabilitaciju kao svojevrsna geta. Od sredine pedesetih godina na problem tjelesno nemocnih pocinje se gledati na drugi, humaniji nacin, pocinje se zagovarati princip njihove integracije u društvo i sve društvene tokove, kao temeljni princip njihove rehabilitacije. Oci se okrecu ka arhitekturi i arhitektima, od kojih se ocekuje da uklanjanjem arhitektonskih barijera otvore puteve rješavanju ovog problema i u drugim sferama života, pocev od sociološke i ekonomske, pa do psihološke, medicinske i drugih.

Dakle, osnovna prepreka koja stoji pred licima umanjenih tjelesnih sposobnosti, na putu njihove integracije u svakodnevna životna zbivanja, jesu arhitektonske barijere. U tom smislu, postavlja se pitanje koja kategorija tjelesno nemocnih osoba je ona referentna, odnosno koji parametri su ti na osnovu kojih se odlucuje da li je neki arhitektonski elemenat arhitektonska barijera ili ne.

Jasno je da su osobe koje su nepokretne bez invalidskih kolica te koje cine, u svakom pogledu, najugroženiju kategoriju lica sa umanjenim tjelesnim sposobnostima, na osnovu cijih mogucnosti, odnosno nemogucnosti samostalnog (misli se bez pomoci trecih lica) savladivanja pojedinih arhitektonskih elemenata se odlucuje da li su ti elementi arhitektonske barijere ili ne. Pri tom, kao osnovni parametar pri odlucivanju, a kasnije i projektovanju, služe invalidska kolica i mogucnost manipulisanja tim kolicima od strane samih hendikepiranih lica.

 

© 2011 - 2013 TURIZAM ZA VAS I NAS. SVA PRAVA ZADRŽANA.

Izradio Web Genije